Við Óli vöknuðum hálffimm í morgun til að koma okkur til Keflavíkur. Þar hittum við fyrir hópinn frá Varmalandsskóla sem taldi 6 manns. Við tékkuðum okkur inn og svo tók við þetta venjulega dól í flugstöðinni. Við Óli fengum okkur morgunmat þar og hann keypti sér teikniblokk og blýant og ég eina bók.
Flugið var alveg á réttum tíma og mér tókst að sofa aðeins þar til Óli vakti mig til að borga fyrir morgunmat númer 2. Þá horfðum við bæði á myndina Bjarnfreðarson. Við lendingu á Heathrow í London rétt fyrir hádegi komst ég að því að flugið okkar frá Stanstead flugvelli færi ekki fyrr en um fimmleytið um daginn. Þá fóru að mótast alls kyns skemmtilegar hugmyndir í hausnum á mér og ég ákvað að láta vaða. Ég tilkynnti hinum að við Óli ætluðum ekki með í rútuna yfir á þann völl heldur redda okkur sjálf með því að fara í gegnum Lundúnaborg. Mér fannst ómögulegt að vera þarna í marga klukkutíma án þess að Óli sæi neitt annað en flugvélar.
Hinum var alveg sama og við sammæltumst um að vera komin á Stanstead í síðasta lagi hálffjögur, helst þó um þrjú. Við Óli hittum Söndru og Bigga fyrir utan því við kipptum með okkur ferðatösku fyrir þau út. Ég sagði þeim að við værum búin að stinga hópinn af svo við fórum fjögur saman með express lestinni til miðborgarinnar. Sú lest tók sér korter í þetta, enda fer hún á 190 km. hraða. Þá vorum við komin á Paddington station og vorum nánast engu nær hvert leiðin lægi næst. Úr varð að standa í leigubílaröð í 8 mín og taka alvöru breskan leigubíl til breska þingsins. Það hafðist allt, við keyrðum framhjá Hyde Park, Buckingham Palace, Westminster Abbey, Big Ben og breska þinghúsinu. Þar fórum við úr, hlupum inn á McDonalds við Thames ána og gúffuðum í okkur BigMac. Klukkan var alveg orðin hálfþrjú þarna. Við löbbuðum þá rösklega fram hjá London Eye, að næsta leigubíl, kvöddum Söndru og Bigga í flýti og fórum á Stanstead. Ferðin átti að taka 40 mín en tók alveg klukkutíma vegna vegaframkvæmda. Við vorum hrædd um að vera allt of sein en náðum á völlinn klukkan hálffjögur. Þá kom í ljós að við vorum á undan hinum, þau voru búin að eyða öllum tímanum í að bíða eftir rútu og svo 2 tímum um borð í rútu.
Þegar þau komu rétt fyrir klukkan fjögur vorum við Óli búin að finna hvar ætti að tékka okkur inn og svoleiðis. Þar stóðum við í röð í meira en 20 mínútur, samt var röðin ekki nema um 15 metrar, hún bara hreyfðast á snigilshraða. Loksins kom að okkur og restin af hópnum var farin að sjá í hillingum það sem þau ætluðu að fá sér að borða eftir innritun. Við furðuðum okkur á þessum langa tíma í röð þar sem búið að var að tékka okkur inn á netinu, við héldum að við værum í raun bara að fara að henda ferðatöskunum á færiband. En við innritunarborðið kom heldur betur í ljós að svo var ekki. Það var nefnilega ekki innifalið að taka með sér ferðatösku nema hún væri af ákveðinni stærð og færi með manni sem handfarangur. Konan við innritunarborðið var í spariskapinu. Hún sagði okkur að innritun væri möguleg til 16.50 og að við þyrftum að borga 35 pund fyrir hverja tösku. Það var ekki hægt hjá henni heldur þurfti að gera það annars staðar. Börkur og Ingibjörg Jóns hlupu af stað í þetta og auðvitað tók óratíma að fá það í gegn. Þegar örfáar mínútur voru í að innritun lokaði, komu þau og við fengum að skjótast í forgangsröðina og hlakkaði nú heldur í okkur að hafa tekist að redda þessu á elleftu stundu.
Ekki tók nú betra við. Hver taska mátti einungis vera 15 kg. Þó við værum átta saman með bara sex töskur, þá var ekki hægt að jafna út þyngdinni. Tvö okkar þurftum að fara að rífa upp úr töskum, þar á meðal ég og Óli sem vorum með eina stóra uppá 22 kg. Við fundum plastpoka og rifum upp skópar og nokkrar buxur, snyrtitöskuna og fleira svona sem einhver þyngd var í. Og „góða“ konan var svo væn að hleypa okkur í gegn með tösku upp á 15,5 kg. Hitt þurftum við að dröslast með um borð.
Þá tók við öryggishliðið. Nokkur okkar vorum næstum með stripshow þar. Ég ákvað að fara ekki aftur í skóna mína þar sem nokkuð útséð var að við þyrftum að hlaupa að hliðinu til að missa ekki af fluginu. Það reyndist rétt hjá mér. Við komum síðust um borð, sveitt og þreytt og flestir mjög svangir. Óli var orðinn svangur aftur því 3 tímar voru liðnir frá McDonalds. En um borð komumst við. Engin sætaskipan var, maður settist bara þar sem var laust og ég hugsaði með mér að það gengi varla vel að bera kennsl á líkin ef flugvélin færist. Við Óli fengum sæti mjög nálægt hvoru öðru, hann var einni röð framar við ganginn hinum megin og ég var líka við ganginn svo við gátum alveg talað saman. Í fluginu tók ég við að snýta mér eins og mér væri borgað fyrir. Kvefið sem hefur verið í mér síðastliðna viku vildi greinilega út því ekkert kom nema brún drulla. Þegar vélin tók að lækka flugið fékk ég svo rosalegan þrýsting í ennisholurnar að ég hélt í raun og veru að ég væri við það að láta lífið, sársaukinn var nánast óbærilegur. Ég pikkaði í Óla og sagði honum að ef ég myndi detta niður eða eitthvað og læknir kæmi, þá ætti hann að segja að ég væri búin að vera með sýkingu í ennisholunum og griðarlega mikið kvef. Óli var pollrólegur og kinkaði bara kolli og hélt áfram að teikna kastala. En við lendingu var ég alveg komin í lag J
Þegar við vorum lent í Bratislava á því sem mér skilst að sé aðalflugvöllurinn (svipaður og Reykjavíkurvöllur) þá þurfti að finna hvaðan strætó færi sem lægi að hótelinu. Það gekk ótrúlega vel fyrir sig og við vorum komin á hótelið bara 20 mín eftir að vélin lenti. Og þeir mega eiga það hjá þessu lágfargjaldaflugfélagi að töskurnar voru komnar inn í flugstöð 3 mínútum á eftir okkur.
Á hótelinu kom í ljós að við áttum enga pöntun. Einhver slóvakísk kona hafði klikkað þar. Nóg var samt til af herbergjum svo þetta tafði ekki neitt. Þarna var klukkan orðin hálftíu að slóvakískum tíma, hálfsjö að íslenskum og ferðalagið orðið 14 tímar. Hamingjan var samt orðin allsráðandi því hinu megin við götuna var risastór verslunarmiðstöð með auglýsingaskiltum frá Ikea, C&A, H&M, M&S og fleirum og síðast en ekki síst, McDonalds! Það varð úr að við röltum yfir á McDonalds, fengum okkur kvöldmat sem fyrir mörgum var orðinn langþráður og vorum svo komin í rúmið uppúr 11. Til að gæta alls siðferðis var ákveðið að Óli og Börkur yrðu saman í herbergi, sem passaði fínt því þeir skemmtu sér konunglega við að gera magaæfingar á gólfinu, og að ég og Ingibjörg Jóns yrðum saman í herbergi, sem passaði líka fínt því við lögðumst bara í rúmin hvor með sinn reyfarann.
