Við vöknuðum um níuleytið og Óli var fyrstur til að hendast í sturtu. Herbergin okkar eru nefnilega þannig að við erum í 309 A og B. Við Ingibjörg erum í A en strákarnir í B. Fyrir framan þessi herbergi er svo pínu eldhús og baðherbergi þannig að við fjögur deilum sturtu. Í gærkvöldi kom í ljós að morgunverður er ekki í boði á hótelinu. Eftir langþráða kvöldmatinn sem fram fór á McDonalds voru allir orðnir mjög hlynntir því fyrirtæki og því var ákveðið að rölta yfir götuna og fá sér morgunverð þar. Flestir þeirra fullorðnu bjuggust nú ekki við því að geta fengið eggjakökur, pönnukökur með sýrópi né neitt annað morgunverðarlegt en sú var nú samt raunin ásamt mjög góðum kaffisopa. Svo var strætó tekinn á aðallestarstöðina. Eða eins og við köllum hana hér í Bratislava: hlavna stanica. Það þýðir orðrétt AÐAL lestarstöðin. Okkur fannst samt ekkert aðal að fólkið í miðasölunni tali engin önnur tungumál en slóvakísku. Samt fara lestar til Berlínar, Rómar, Vínar, Búdapest og fleiri borga í öðrum löndum. Ég asnaðist inní blaðaverslun og keypti kort af borginni fyrir mig og Sudoku blað fyrir Óla þar sem hann var að fara í 7 tíma lestarferð. Konan í búðinni talaði ekki rússnesku eða ensku, enga þýsku, enga ítölsku og það hvarflaði ekki að mér að spyrja útí frönsku, spænsku eða norðurlandamál. Þar með var ég uppiskroppa með tungumál og neyddist til að ræða við hana á hennar forsendum: slóvakísku. Það gekk bara ekki betur en svo að ég gafst upp og ákvað að fara á vit örlaganna.
Ég gekk út af lestarstöðinni eftir að hafa kvatt hin og labbaði bara beint af augum þar til ég kom að gatnamótum. Þá ákvað ég að fara til hægri eftir að hafa kastað upp krónu. Eftir 100 metra kom ég að öðrum gatnamótum og þá ákvað ég að velja að ganga niður í mót. Það reyndist rétt ákvörðun því ég fór að sjá fólk á ferli. Þetta var að sjálfsögðu fyrir 12 á sunnudegi svo væntanlega (vonandi) hafa flestir verið í messu. Mér leið soldið eins og Palla sem var einn í heiminum…svo fátt fólk var á ferli. Ég hélt ég væri í svona Prag meets Budapest borg, en greinilega ekki. Þetta er meira Djúpivogur meets Egilsstaðir.
Ég labbaði í klukkutíma og mest megnis í hringi. Það var að sjálfsögðu viljandi, því ég sá skilti sem benti á gamla bæinn ef ég skildi slóvakískuna rétt ( sem ég gerði, historisky mesto er augljóst) og gekk þar hverja einustu götu þar til ég var búin að átta mig á því hvar ég væri og hvernig landið lægi. Eftir klukkutímann var ég orðin hrikalega svöng og ákvað fyrir rest að ganga inn á stað sem fólk var að koma út af. Ástæðan fyrir því að ég valdi þennan stað var fyrir það fyrsta að fólkið sem kom út var brosandi og hlæjandi og það að fólk hefði verið á ferli þar fannst mér jákvætt. Aftur hafði ég tekið rétta ákvörðun. Þetta reyndist ítalskur staður sem bauð upp á allt mögulegt og það var hægt að stelast á net einhvers nágranna þarna.
Tveimur rauðvínsglösum seinna og einni góðri risapizzu var ég tilbúin að fara aftur út í rokið. Á leið út sá ég að ég hafði fengið krúttlegt sms frá Matta mínum. Ótrúlegt að litli strákurinn minn sé farinn að tala við mig í sms-um.
Ég labbaði í marga klukkutíma um gamla hverfið og settist að endingu inn á írskan bar og fór að glugga í bókina um Bratislava sem ég hafði keypt ásamt því að skoða kortið góða. Ég ílengdist nokkuð þar sem það fór að hellirigna. Um fimmleytið var ég nú orðin svöng aftur og ákvað að færa mig um set. Það tókst ekki betur en svo að ég stökk beint inn í næstu minjagripabúð og grátbað um regnhlíf. Þar var ein eftir sem ég fékk að kaupa…sem betur fer því við tók sú almesta rigning sem ég hef orðið vitni að. 6 tímum seinna er enn úrhelli. Ég gat skoppað á milli veitingastaða og notað skýlin yfir inngöngunum eitthvað. Að lokum var ég komin að þeim stað sem leigubílar fara því ég var harðákveðin í að fara ekki þá 2 km sem þurfti til að taka strætó að réttu strætóstöðinni. Þegar ég skaust inn í leigubíl var ég orðin ansi blaut, þrátt fyrir regnhlífina. Rokið var af íslenskum ættum og búið að umvenda regnhlífinni nokkrum sinnum. Ég bað bílstjórann að skutla mér í verslunarmiðstöðina sem er rétt hjá hótelinu því ég vildi kaupa sjampó og svona örfáa hluti sem gleymdist að taka með.
Í verslunarmiðstöðinni fann ég kaupfélag. Það var soldið stórt. Ég var samt ótrúlega snögg að átta mig á skipulaginu því það var alveg eins uppbyggt og Iperstanda í Castellanza á Ítalíu. Út gekk ég svo með sjampó, deó, camenbert, rauðvínsflösku, instantkaffi (hraðsuðuketill á hótelinu), súkkulaðibúðing og kaldan expressódrykk. Mér fannst þetta helvíti dýrt, 15 evrur…svo fór ég aðeins að reikna þetta og áttaði mig á að fyrir þennan pening hefði ég bara fengið rauðvínsflöskuna heima. Að lokum rölti ég á hótelið enda klukkan orðin níu um kvöld, kom mér þægilega fyrir með rauðvín í kaffibolla, ost á kantinum og góða bók. Eðal kvöld alveg. Samt fannst mér pínu asnalegt þegar ég áttaði mig á því að klukkan var rosalega lítið og enn minna á Íslandi.
