Ég ákvað stilla enga vekjaraklukku fyrir daginn í dag. Því vaknaði ég ekki fyrr en um 10 og var þá búin að sofa alveg 11 tíma. Ég þurfti nú alveg á svefni að halda eftir að hafa gengið um 7 km í gær. Ég naut þess að vera ein í herbergi og var lengi í sturtu og að taka mig til. Svo tölti ég yfir á McDonalds, fékk mér borgara og kók og fór í strætó eftir að hafa náð mér í eitt moskítóbit. Ég ákvað að fara úr strætó bara einhvers staðar á leiðinni. Ég valdi þá stoppistöð sem flestir fóru úr á. Þar reyndist vera markaðstorg með öllu mögulegu, bæði fatnaði og matvöru. Og legsteinum. Ég sá nokkra hluti sem ég gæti hugsað mér að eiga en ákvað að geyma að versla þar til á leiðinni til baka. Ég gekk svo niður í gamla bæ. Þetta voru um 3 km þannig að ég verðskuldaði nú bara að setjast niður og fá mér bjór.
Ég kláraði í gærkvöldi að lesa bókina sem ég var með svo ég vildi finna mér nýja. Ég er ekki alveg tilbúin að leggjast upp í rúm í kvöld með grein um milliverðlagningu. Ég ætla að spara mér hana til fimmtudagskvölds. Ég var búin að sjá tvær bókabúðir í gamla bænum og fór að finna þær aftur. Á óskalistunum var einhver reyfari á ensku og svo einhver bók sem kennir manni túristaslóvakísku. Ég er hraflfær í rússnesku svo ég kann nú þegar ca 300 orð í slóvakísku en vantar aðeins upp á, orð eins og „gæti ég fengið“ eða „hvar finn ég“. Ég skil ekki hvernig þetta fólk talar engin tungumál. Bókin sem ég keypti um Bratislava segir að milli heimsstyrjaldanna hafi opinberlega verið þrjú tungumál hér, slóvakíska, þýska og ungverska. Eitthvað af eldra fólkinu skilur rússneskuna mína, en mér finnst eins og þau vilji ekki tala hana eða skilja.
Ég komst líka að því að Prag var alltaf aðalborgin þegar Tékkóslóvakía var og hét. Bratislava er rétt nýbyrjuð að hasla sér völl sem áfangastaður ferðamanna. Það gæti skýrt margt eins og til dæmis hvernig borgin gat verið jafn tóm og hún var í gær. Í dag var þetta allt annað, nú er fólk á ferli alls staðar, setið úti við öll kaffihús og veitingastaði. Þeir eiga samt langt í land. Það er lítið um þessar venjulegu ferðamannamerkingar sem eru í raun bráðnauðsynlegar. Ég var búin að labba í klukkutíma í gær áður en ég rambaði á upplýsingamiðstöðina sem er falin í hliðargötu í stað þess að vera á aðaltorginu. Í það minnsta finnst manni að það ætti að vera skilti við aðaltorgið sem vísar á hana.
Ég var að hugsa um að labba upp í kastalann í dag en komst að því að safnið þar er lokað á mánudögum svo ég geymi það. Borgin er furðulítil og auðvelt að vera fótgangandi á meðan veðrið er gott eins og núna, 19 stiga hiti og sól.
Fyrir næstu daga þarf ég að finna mér eitthvað sniðugt að gera. Ég er að hugsa um að bregða mér út fyrir borgina og fara í vínsmökkunarferð sem felur í sér heimsókn í „pottery“ sem ég hugsa að sé leirkeravinnsla og einnig heimsókn í kastala. Svo er þriðji kastalinn nálægt sem er víst alveg upprunalegur og hefur ekkert verið sparslað í. Ég jafnvel skrepp þangað. Ég sá niðri við Dóná að það er hægt að sigla þangað, stoppa í klukkutíma og sigla til baka á 2,5 tíma. Það hentar mér hrikalega vel, þá er ég komin til baka klukkan eitt og get tæklað kastalann.
Ég fann frasaorðabók í einni bókabúðinni. Núna er ég að dunda mér við að læra slóvakísku. Þar sem ferðamannaiðnaðurinn er kominn svo stutt á veg þá þurfti ég að kaupa frasaorðabók sem er ætluð Slóvökum sem vilja læra ensku. Því er þetta soldið afturábak fyrir mig, en ég get samt alveg lært svona. Það er rosalega margt sem er líkt rússnesku og svo er bara hellingur sem er eins og íslenska! Taský eru töskur.
Á meðan ég var að æfa mig í slóvakísku fékk ég sms frá Matta mínum. Þetta var nú með því krúttlegra sem drengurinn hefur sent mér: Hann valdi er að passa mig og valdi er nía bannapían mín vertu hamingjusöm mér líður vel hér.
Í kvöldmat ákvað ég að fara aftur á ítalska staðinn Primi sem er rétt fyrir ofan eina heila borgarhliðið, Skt. Michalska Brána. Það klikkaði ekki frekar en fyrri daginn og ég fékk frábært bresaola í forrétt ásamt parmaskinku og svo kjúkling í aðalrétt með hunangs/Dijon sósu. Kjúklingurinn var kannski fullmikið eldaður en sósan var geðveik. Þessir tveir réttir ásamt helling af rauðvíni kostuðu mig heilar 3000 íslenskar krónur. Eftir svona máltíð er ekkert annað að gera en fara að sofa en ég ákvað samt að kíkja aðeins inn á írska pöbbinn og fékk mér bjór þar fyrir heimferðina og þjónustustúlkan tók að sér að hjálpa mér við að læra framburð hinna ýmsu orða í frasaorðabókinni.
