Ég labbaði niður að Katedrála Sv. Martina eða dómkirkju heilags Marteins. Þar keypti ég mér strætómiða í leið 29. Ég þurfti nú að bíða í hálftíma eftir honum því hann fer bara á klukkutíma fresti. Það var sól og blíða svo ég dundaði mér við að lesa skáldsögu sem ég hafði meðferðis. Að lokum kom strætóinn sem átti að fara með mig útúr borginni. Mér þótti grunsamlegt að engir ferðamenn voru í strætóinum, heldur bara örfáir Slóvakar. Ég sat í honum í 20 mínútur og var þá komin til Devín sem er á landamærum Austuríkis og Slóvakíu. Dóná er það eina sem skilur að þar og þarna var járntjaldið fræga nánast bókstaflega eftir miðri á. Í þá tíð voru rammgerðar gaddavírsgirðingar við árbakkann svo enginn myndi freista þess að synda yfir til vestursins.

Í Devín eru líka elstu minjar um byggð við Bratislava. Kastalinn þar hefur ekki verið lagfærður og er því rústir einar. Heimildir um hann ná aftur til ársins 864. Hann var landfræðilega mjög mikilvægur því hann er staðsettur á háum kletti þar sem árnar tvær renna saman í eina, Dóná og Morovia. Þetta var helvíti flott. En mér fannst ég pínu ein þarna, það var eitt slóvakískt par á rölti þarna og svo mætti ég þremur öðrum á leiðinni til baka. Ég tók svo leið 29 til baka og fór þá inn í dómkirkjuna. Hún lætur lítið yfir sér en er stórkostleg að innan. Þarna fóru 19 krýningar fram í gullaldartíð ungverska keisaradæmisins. Það sem mér fannst merkilegt er að ein krýningin var þegar María Theresa var krýnd. Hún var ekki krýnd drottning heldur kóngur!

Eftir að hafa skoðað kirkjuna í bak og fyrir þá ákvað ég að fara niður að Hviezdoslavovo torgi og fá mér eitthvað í gogginn á meðan ég velti því fyrir mér hvað ég myndi gera næst. Þar dundaði ég mér við að lesa um gosbrunna og styttur borgarinnar á meðan ég gæddi mér á pizzu. Ég labbaði svo meira um miðbæinn og skoðaði allt sem ég hafði lesið um á meðan ég borðaði pizzuna. Ég hélt ég væri búin að sjá allt en skoðaði núna smáatriðin. Ég rölti um og stoppaði hér og þar og fékk mér kaffi, bjór eða mat og las alltaf eitthvað í bókinni góðu. Um hálfsjöleytið ákvað ég að fá mér vel að borða og fara svo bara heim að sofa. Ég fór á El Gaucho, argentískan stað sem er líka í Prag og mér þótti góður þar. Hann klikkaði heldur ekki núna, þó hann væri í dýrari kantinum á slóvakískan mælikvarða. Ég fékk mér andalifur í forrétt og nautaspjót í aðalrétt. Þjónninn færði mér Martini í fordrykk og í fyrsta sinn fattaði ég afhverju fólk fær sér kaffi eftir mat. Eftir svona máltíð langar mann nefnilega mest að fara að sofa.

Ég ákvað að fara heim með smá viðkomu á aðaltorginu því þar var ein bygging sem ég vildi skoða nánar, reyndar glæný frá 1904. Í kringum aðaltorgið eru ekki margar byggingar, enda lítið torg. Þetta eru kannski 10 hús en þau spanna allan skala í arkitektúr, frá 14. öld til þeirrar 20.

Svo var komið að heimferð. Ég var búin að spotta út stað á kortinu sem væri líklegur til árangurs. Ég tölti upp Michalska Ulica, beygði til vinstri inn á Bastova Ulica sem er mjóasta gatan í borginni og var áður kennd við böðul borgarinnar sem þar bjó. Og viti menn, með einni saklausri hægri beygju var ég komin á torgið sem liggur að forsetahöllinni og í raun á þær slóðir sem ég hafði verið á fyrsta daginn þegar ég var að leita að miðbænum. Þarna var allt morandi í strætóskýlum og ég stoppaði við það fyrsta. Ég sá nú engin númer sem ég kannaðist við en í þann mund renndi sporvagn númer 1 upp að. Ég leit í skyndi á töfluna og sá að hann myndi fara að Trnavské mýto svo ég stökk um borð.

Þetta gekk allt eins og í sögu, við Trnavské mýto fór ég út og yfir í næsta skýli, þá kom strætó 63 að og ég stökk um borð þar sem miðinn minn var enn í gildi. Allt í allt tók þetta 25 mínútur þar til ég var komin inn á hótel og kostaði 0,5 €. Þegar ég var komin inn og búin að hátta mig sá ég að ég hafði fengið sms frá mömmu. Ég svaraði og sagðist vera að fara að sofa. Fyrst þá fattaði ég að klukkan væri bara sjö á Íslandi og mér leið hálfkjánalega. En þegar ég skoðaði i-podinn minn, þá sá ég að ég hafði gengið um 10 km yfir daginn svo það var kannski ekkert skrýtið að ég væri lúin.

Á heildina litið þá skoðaði ég mjög margt í dag, lærði mikið um sögu Slóvakíu og Bratislava og pikkaði upp fullt af smáatriðum um byggingar í miðbænum, en ég lærði ekki nema um 20 orð í slóvakísku. Samt tek ég eftir að mér finnst ekki lengur skrýtið að heyra tungumálið í kringum mig og er farin að skilja orð og orð í útvarpinu.

Um hádegi var ég orðin svo svöng að ég hoppaði enn eina ferðina inn á McDonalds og fékk mér ostborgara og kók. Svo tók við að finna strætó heim. Ég labbaði helling, tók svo 3 strætóa og endaði heima. Þá var klukkan orðin eitt og ég var eitthvað svo þreytt að ég lagðist bara upp í rúm og svaf í nokkra klukkutíma. Svo var ég aðeins að glugga í bækurnar góðu, ein um Bratislava og hin með frösunum. Um sexleytið ákvað ég að koma mér aftur niður í bæ og fá mér kvöldmat. Á leiðinni yfir á strætóstöð fékk ég 3 sms frá Matta, hvert öðru krúttlegra. Fyrst var hann eitthvað að kvarta yfir því að amma hans vildi setja hann í bað, næsta var leiðrétting á einhverju úr því fyrsta og svo kom það þriðja: Love you. Þetta barn hefur fengið einhver úberstökkbreytt tilfinngingagreindargen J

Ég tók leið 61 eins og venjulega og fór úr rétt fyrir Trnavské Mýto og hoppaði yfir í leið 39 sem ég vissi að færi í gegnum miðbæinn. Ég hefði nú ekki gert það ef ég hefði vitað að hann brunaði bara í gegn en stoppaði hvergi. Hann stoppaði loks þegar ég var komin vel vestur fyrir kastalann. Þannig að ég þurfti að gjöra svo vel að labba um 1,5 km til baka áður en ég var komin í miðbæinn. Þá rölti ég nokkra hringi áður en ég ákvað að setjast inn á veitingastað sem virtist nokkuð þétt setinn…eitthvað sem ég túlka sem merki um góðan mat.

Þar talaði afgreiðslukonan þýsku, Guði sé lof. Ég pantaði mér Carpaccio í forrétt og andabringu í aðalrétt. Ég veit ekki alveg hvort þetta var andabringa. Þetta var meira eins og rjúpa á bragðið. Með henni fékk ég einhverja skrýtna kartöflupönnuköku, rauðkál og eina appelsínusneið. Spes. Eftir þetta tók ég smá rölt og settist inn á internet cafe sem var það skemmtilegasta sem ég hef séð í þessari ferð. Þetta var lítið kaffihús/bar sem var með eina borðtölvu útí horni. Þarna mátti greinilega reykja inni, borðin voru 5 talsins og á næsta borði við mig var gamall maður sem drakk kaffi og reykti ásamt því sem hann skoðaði sms-in á símanum sínum sem virtist vera i-Phone.  Tónlistin var bara jazz. Mér leið eins og listamanni. Ég tók þetta skrefinu lengra núna og talaði bara slóvakísku við afgreiðslustelpuna. Fyrir rest tók ég bara leigubíl heim, ég nennti ekki meiri strætó.

Ég kláraði í gærkvöldi að lesa bókina sem ég var með svo ég vildi finna mér nýja. Ég er ekki alveg tilbúin að leggjast upp í rúm í kvöld með grein um milliverðlagningu. Ég ætla að spara mér hana til fimmtudagskvölds. Ég var búin að sjá tvær bókabúðir í gamla bænum og fór að finna þær aftur. Á óskalistunum var einhver reyfari á ensku og svo einhver bók sem kennir manni túristaslóvakísku. Ég er hraflfær í rússnesku svo ég kann nú þegar ca 300 orð í slóvakísku en vantar aðeins upp á, orð eins og „gæti ég fengið“ eða „hvar finn ég“. Ég skil ekki hvernig þetta fólk talar engin tungumál. Bókin sem ég keypti um Bratislava segir að milli heimsstyrjaldanna hafi opinberlega verið þrjú tungumál hér, slóvakíska, þýska og ungverska. Eitthvað af eldra fólkinu skilur rússneskuna mína, en mér finnst eins og þau vilji ekki tala hana eða skilja.

Ég komst líka að því að Prag var alltaf aðalborgin þegar Tékkóslóvakía var og hét. Bratislava er rétt nýbyrjuð að hasla sér völl sem áfangastaður ferðamanna. Það gæti skýrt margt eins og til dæmis hvernig borgin gat verið jafn tóm og hún var í gær. Í dag var þetta allt annað, nú er fólk á ferli alls staðar, setið úti við öll kaffihús og veitingastaði. Þeir eiga samt langt í land. Það er lítið um þessar venjulegu ferðamannamerkingar sem eru í raun bráðnauðsynlegar. Ég var búin að labba í klukkutíma í gær áður en ég rambaði á upplýsingamiðstöðina sem er falin í hliðargötu í stað þess að vera á aðaltorginu. Í það minnsta finnst manni að það ætti að vera skilti við aðaltorgið sem vísar á hana.

Ég var að hugsa um að labba upp í kastalann í dag en komst að því að safnið þar er lokað á mánudögum svo ég geymi það. Borgin er furðulítil og auðvelt að vera fótgangandi á meðan veðrið er gott eins og núna, 19 stiga hiti og sól.

Fyrir næstu daga þarf ég að finna mér eitthvað sniðugt að gera. Ég er að hugsa um að bregða mér út fyrir borgina og fara í vínsmökkunarferð sem felur í sér heimsókn í „pottery“ sem ég hugsa að sé leirkeravinnsla og einnig heimsókn í kastala. Svo er þriðji kastalinn nálægt sem er víst alveg upprunalegur og hefur ekkert verið sparslað í. Ég jafnvel skrepp þangað. Ég sá niðri við Dóná að það er hægt að sigla þangað, stoppa í klukkutíma og sigla til baka á 2,5 tíma. Það hentar mér hrikalega vel, þá er ég komin til baka klukkan eitt og get tæklað kastalann.

Ég fann frasaorðabók í einni bókabúðinni. Núna er ég að dunda mér við að læra slóvakísku. Þar sem ferðamannaiðnaðurinn er kominn svo stutt á veg þá þurfti ég að kaupa frasaorðabók sem er ætluð Slóvökum sem vilja læra ensku. Því er þetta soldið afturábak fyrir mig, en ég get samt alveg lært svona. Það er rosalega margt sem er líkt rússnesku og svo er bara hellingur sem er eins og íslenska! Taský eru töskur.

Á meðan ég var að æfa mig í slóvakísku fékk ég sms frá Matta mínum. Þetta var nú með því krúttlegra sem drengurinn hefur sent mér: Hann valdi er að passa mig og valdi er nía bannapían mín vertu hamingjusöm mér líður vel hér.

Í kvöldmat ákvað ég að fara aftur á ítalska staðinn Primi sem er rétt fyrir ofan eina heila borgarhliðið, Skt. Michalska Brána. Það klikkaði ekki frekar en fyrri daginn og ég fékk frábært bresaola í forrétt ásamt parmaskinku og svo kjúkling í aðalrétt með hunangs/Dijon sósu. Kjúklingurinn var kannski fullmikið eldaður en sósan var geðveik. Þessir tveir réttir ásamt helling af rauðvíni kostuðu mig heilar 3000 íslenskar krónur. Eftir svona máltíð er ekkert annað að gera en fara að sofa en ég ákvað samt að kíkja aðeins inn á írska pöbbinn og fékk mér bjór þar fyrir heimferðina og þjónustustúlkan tók að sér að hjálpa mér við að læra framburð hinna ýmsu orða í frasaorðabókinni.

Ég gekk út af lestarstöðinni eftir að hafa kvatt hin og labbaði bara beint af augum þar til ég kom að gatnamótum. Þá ákvað ég að fara til hægri eftir að hafa kastað upp krónu. Eftir 100 metra kom ég að öðrum gatnamótum og þá ákvað ég að velja að ganga niður í mót. Það reyndist rétt ákvörðun því ég fór að sjá fólk á ferli. Þetta var að sjálfsögðu fyrir 12 á sunnudegi svo væntanlega (vonandi) hafa flestir verið í messu. Mér leið soldið eins og Palla sem var einn í heiminum…svo fátt fólk var á ferli. Ég hélt ég væri í svona Prag meets Budapest borg, en greinilega ekki. Þetta er meira Djúpivogur meets Egilsstaðir.

Ég labbaði í klukkutíma og mest megnis í hringi. Það var að sjálfsögðu viljandi, því ég sá skilti sem benti á gamla bæinn ef ég skildi slóvakískuna rétt ( sem ég gerði, historisky mesto er augljóst) og gekk þar hverja einustu götu þar til ég var búin að átta mig á því hvar ég væri og hvernig landið lægi. Eftir klukkutímann var ég orðin hrikalega svöng og ákvað fyrir rest að ganga inn á stað sem fólk var að koma út af. Ástæðan fyrir því að ég valdi þennan stað var fyrir það fyrsta að fólkið sem kom út var brosandi og hlæjandi og það að fólk hefði verið á ferli þar fannst mér jákvætt. Aftur hafði ég tekið rétta ákvörðun. Þetta reyndist ítalskur staður sem bauð upp á allt mögulegt og það var hægt að stelast á net einhvers nágranna þarna.

Tveimur rauðvínsglösum seinna og einni góðri risapizzu var ég tilbúin að fara aftur út í rokið. Á leið út sá ég að ég hafði fengið krúttlegt sms frá Matta mínum. Ótrúlegt að litli strákurinn minn sé farinn að tala við mig í sms-um.

Ég labbaði í marga klukkutíma um gamla hverfið og settist að endingu inn á írskan bar og fór að glugga í bókina um Bratislava sem ég hafði keypt ásamt því að skoða kortið góða. Ég ílengdist nokkuð þar sem það fór að hellirigna. Um fimmleytið var ég nú orðin svöng aftur og ákvað að færa mig um set. Það tókst ekki betur en svo að ég stökk beint inn í næstu minjagripabúð og grátbað um regnhlíf. Þar var ein eftir sem ég fékk að kaupa…sem betur fer því við tók sú almesta rigning sem ég hef orðið vitni að. 6 tímum seinna er enn úrhelli. Ég gat skoppað á milli veitingastaða og notað skýlin yfir inngöngunum eitthvað. Að lokum var ég komin að þeim stað sem leigubílar fara því ég var harðákveðin í að fara ekki þá 2 km sem þurfti til að taka strætó að réttu strætóstöðinni. Þegar ég skaust inn í leigubíl var ég orðin ansi blaut, þrátt fyrir regnhlífina. Rokið var af íslenskum ættum og búið að umvenda regnhlífinni nokkrum sinnum. Ég bað bílstjórann að skutla mér í verslunarmiðstöðina sem er rétt hjá hótelinu því ég vildi kaupa sjampó og svona örfáa hluti sem gleymdist að taka með.

Í verslunarmiðstöðinni fann ég kaupfélag. Það var soldið stórt. Ég var samt ótrúlega snögg að átta mig á skipulaginu því það var alveg eins uppbyggt og Iperstanda í Castellanza á Ítalíu. Út gekk ég svo með sjampó, deó, camenbert, rauðvínsflösku, instantkaffi (hraðsuðuketill á hótelinu), súkkulaðibúðing og kaldan expressódrykk. Mér fannst þetta helvíti dýrt, 15 evrur…svo fór ég aðeins að reikna þetta og áttaði mig á að fyrir þennan pening hefði ég bara fengið rauðvínsflöskuna heima. Að lokum rölti ég á hótelið enda klukkan orðin níu um kvöld, kom mér þægilega fyrir með rauðvín í kaffibolla, ost á kantinum og góða bók. Eðal kvöld alveg. Samt fannst mér pínu asnalegt þegar ég áttaði mig á því að klukkan var rosalega lítið og enn minna á Íslandi.

Flugið var alveg á réttum tíma og mér tókst að sofa aðeins þar til Óli vakti mig til að borga fyrir morgunmat númer 2. Þá horfðum við bæði á myndina Bjarnfreðarson. Við lendingu á Heathrow í London rétt fyrir hádegi komst ég að því að flugið okkar frá Stanstead flugvelli færi ekki fyrr en um fimmleytið um daginn. Þá fóru að mótast alls kyns skemmtilegar hugmyndir í hausnum á mér og ég ákvað að láta vaða. Ég tilkynnti hinum að við Óli ætluðum ekki með í rútuna yfir á þann völl heldur redda okkur sjálf með því að fara í gegnum Lundúnaborg. Mér fannst ómögulegt að vera þarna í marga klukkutíma án þess að Óli sæi neitt annað en flugvélar.

Hinum var alveg sama og við sammæltumst um að vera komin á Stanstead í síðasta  lagi hálffjögur, helst þó um þrjú. Við Óli hittum Söndru og Bigga fyrir utan því við kipptum með okkur ferðatösku fyrir þau út. Ég sagði þeim að við værum búin að stinga hópinn af svo við fórum fjögur saman með express lestinni til miðborgarinnar. Sú lest tók sér korter í þetta, enda fer hún á 190 km. hraða. Þá vorum við komin á Paddington station og vorum nánast engu nær hvert leiðin lægi næst. Úr varð að standa í leigubílaröð í 8 mín og taka alvöru breskan leigubíl til breska þingsins. Það hafðist allt, við keyrðum framhjá Hyde Park, Buckingham Palace, Westminster Abbey, Big Ben og breska þinghúsinu. Þar fórum við úr, hlupum inn á McDonalds við Thames ána og gúffuðum í okkur BigMac. Klukkan var alveg orðin hálfþrjú þarna. Við löbbuðum þá rösklega fram hjá London Eye, að næsta leigubíl, kvöddum Söndru og Bigga í flýti og fórum á Stanstead. Ferðin átti að taka 40 mín en tók alveg klukkutíma vegna vegaframkvæmda. Við vorum hrædd um að vera allt of sein en náðum á völlinn klukkan hálffjögur. Þá kom í ljós að við vorum á undan hinum, þau voru búin að eyða öllum tímanum í að bíða eftir rútu og svo 2 tímum um borð í rútu.

Þegar þau komu rétt fyrir klukkan fjögur vorum við Óli búin að finna hvar ætti að tékka okkur inn og svoleiðis. Þar stóðum við í röð í meira en 20 mínútur, samt var röðin ekki nema um 15 metrar, hún bara hreyfðast á snigilshraða. Loksins kom að okkur og restin af hópnum var farin að sjá í hillingum það sem þau ætluðu að fá sér að borða eftir innritun. Við furðuðum okkur á þessum langa tíma í röð þar sem búið að var að tékka okkur inn á netinu, við héldum að við værum í raun bara að fara að henda ferðatöskunum á færiband. En við innritunarborðið kom heldur betur í ljós að svo var ekki. Það var nefnilega ekki innifalið að taka með sér ferðatösku nema hún væri af ákveðinni stærð og færi með manni sem handfarangur. Konan við innritunarborðið var í spariskapinu. Hún sagði okkur að innritun væri möguleg til 16.50 og að við þyrftum að borga 35 pund fyrir hverja tösku. Það var ekki hægt hjá henni heldur þurfti að gera það annars staðar. Börkur og Ingibjörg Jóns hlupu af stað í þetta og auðvitað tók óratíma að fá það í gegn. Þegar örfáar mínútur voru í að innritun lokaði, komu þau og við fengum að skjótast í forgangsröðina og hlakkaði nú heldur í okkur að hafa tekist að redda þessu á elleftu stundu.

Ekki tók nú betra við. Hver taska mátti einungis vera 15 kg. Þó við værum átta saman með bara sex töskur, þá var ekki hægt að jafna út þyngdinni. Tvö okkar þurftum að fara að rífa upp úr töskum, þar á meðal ég og Óli sem vorum með eina stóra uppá 22 kg. Við fundum plastpoka og rifum upp skópar og nokkrar buxur, snyrtitöskuna og fleira svona sem einhver þyngd var í. Og „góða“ konan var svo væn að hleypa okkur í gegn með tösku upp á 15,5 kg. Hitt þurftum við að dröslast með um borð.

Þá tók við öryggishliðið. Nokkur okkar vorum næstum með stripshow þar. Ég ákvað að fara ekki aftur í skóna mína þar sem nokkuð útséð var að við þyrftum að hlaupa að hliðinu til að missa ekki af fluginu. Það reyndist rétt hjá mér. Við komum síðust um borð, sveitt og þreytt og flestir mjög svangir. Óli var orðinn svangur aftur því 3 tímar voru liðnir frá McDonalds. En um borð komumst við. Engin sætaskipan var, maður settist bara þar sem var laust og ég hugsaði með mér að það gengi varla vel að bera kennsl á líkin ef flugvélin færist. Við Óli fengum sæti mjög nálægt hvoru öðru, hann var einni röð framar við ganginn hinum megin og ég var líka við ganginn svo við gátum alveg talað saman. Í fluginu tók ég við að snýta mér eins og mér væri borgað fyrir. Kvefið sem hefur verið í mér síðastliðna viku vildi greinilega út því ekkert kom nema brún drulla. Þegar vélin tók að lækka flugið fékk ég svo rosalegan þrýsting í ennisholurnar að ég hélt í raun og veru að ég væri við það að láta lífið, sársaukinn var nánast óbærilegur. Ég pikkaði í Óla og sagði honum að ef ég myndi detta niður eða eitthvað og læknir kæmi, þá ætti hann að segja að ég væri búin að vera með sýkingu í ennisholunum og griðarlega mikið kvef. Óli var pollrólegur og kinkaði bara kolli og hélt áfram að teikna kastala. En við lendingu var ég alveg komin í lag J

Þegar við vorum lent í Bratislava á því sem mér skilst að sé aðalflugvöllurinn (svipaður og Reykjavíkurvöllur) þá þurfti að finna hvaðan strætó færi sem lægi að hótelinu. Það gekk ótrúlega vel fyrir sig og við vorum komin á hótelið bara 20 mín eftir að vélin lenti. Og þeir mega eiga það hjá þessu lágfargjaldaflugfélagi að töskurnar voru komnar inn í flugstöð 3 mínútum á eftir okkur.

Á hótelinu kom í ljós að við áttum enga pöntun. Einhver slóvakísk kona hafði klikkað þar. Nóg var samt til af herbergjum svo þetta tafði ekki neitt. Þarna var klukkan orðin hálftíu að slóvakískum tíma, hálfsjö að íslenskum og ferðalagið orðið 14 tímar. Hamingjan var samt orðin allsráðandi því hinu megin við götuna var risastór verslunarmiðstöð með auglýsingaskiltum frá Ikea, C&A, H&M, M&S og fleirum og síðast en ekki síst, McDonalds! Það varð úr að við röltum yfir á McDonalds, fengum okkur kvöldmat sem fyrir mörgum var orðinn langþráður og vorum svo komin í rúmið uppúr 11. Til að gæta alls siðferðis var ákveðið að Óli og Börkur yrðu saman í herbergi, sem passaði fínt því þeir skemmtu sér konunglega við að gera magaæfingar á gólfinu, og að ég og Ingibjörg Jóns yrðum saman í herbergi, sem passaði líka fínt því við lögðumst bara í rúmin hvor með sinn reyfarann.

Eftir hringferðina fór Valdi í ferðalag til Akureyrar og Óli dinglaði sér á Selfossi í smátíma. Við Matti slöppuðum bara af heima og ég undirbjó mig fyrir málsvörnina. Núna er skólastarfið allt að fara á fullt og því fer lífið að færast í fastar skorður.

Við vorum mætt í Borgarnes klukkan tíu stundvíslega. Þá var upphitun í sundi að hefjast. Bæði Óli og Valdi voru að keppa í því, Óli í 50 m skrið og 50 m bringu og Valdi í 50 m bringu. Þeir stóðu sig ágætlega og við fórum svo á Quiznos í hádegismat. Við notuðum hádegishléið til að versla og í þetta sinn sáu strákarnir um innkaupin. Þeir ætla að sjá um fjármálin í mars og ef þeim tekst að lækka venjuleg útgjöld um 10 þús krónur þá verður keyptur nýr Play Station leikur. Þetta er svona liður í að auka verðskynið hjá þeim og draga úr suði. Þetta var pínu fyndið í Bónus, þeir völdu Bónusþvottaefni í stað Ariel sem ég kaupi alltaf og reiknuðu út nákvæmt stykkjaverð á handsápunum. Eins skoðuðu þeir vandlega síðasta söludag á skyrinu og keyptu mátulega margar dollur. Svo bað ég um nammi og þeir sögðu bara já án umhugsunar. Ég sagði þeim þá að ég væri nú bara að gabba þá og þeir hefðu fallið á þessu prófi. Svo fórum við í apótekið og Valdi bannaði mér að skoða skartgripina því ég keypti eyrnalokka um daginn sem pössuðu svo ekki við það sem ég ætlaði að nota þá við. Ég fékk þó að kaupa 15 dokkur af garni í Samkaupum, en við erum ekki búin að ákveða hvort það falli undir flokkinn tómstundir eða fatnað. Ég prjóna jú flíkur úr þessu.

Eftir þetta fórum við aftur í íþróttamiðstöðina þar sem frjálsíþróttakeppnin átti að hefjast 13.30. Þar var Matti að keppa í 20 m spretthlaupi og langstökki án atrennu. Það gekk ágætlega og um þrjúleytið fórum við af stað heim með þrjá verðlaunapeninga hvern um sinn hálsinn. Þá hafði snjóað nokkuð duglega svo við vorum fegin að komast heim í hús. Ég undirbjó þá grillmatinn fyrir kvöldið (við erum alltaf svo bjartsýn sko) og síðan fórum við út að leika okkur í snjónum. Þegar allir voru orðnir kaldir og hraktir og þessi fíni snjókall hafði litið dagsins ljós, þá var gott að koma inn og fá sér Swiss Miss og horfa á vetrarólympíuleikana.

Matthías Eðvald og Snæfinnur

Ég grillaði síðan nautakjöt á teini með tilheyrandi meðlæti og við lögðumst í sófann pakksödd til að horfa á Spaugstofuna. Yfir Gettu Betur vorum við búin að koma okkur aftur fyrir við eldhúsborðið og spiluðum fánaspilið. Óli vann með yfirburðum og gerði þar útslagið þekking hans á einhverjum fyrrverandi Sovétríkjum hverra nöfn enda í dag á -stan. Við hinum vorum öll á sama róli. Við enduðum kvöldið svo yfir bíómyndum.

Í morgun vaknaði Matti fyrstur um tíuleytið. Kvefið virðist vera að taka sig upp aftur svo ég bannaði honum að fara út. Í staðinn bökuðum við Ólaköku þar sem Óli steinsvaf enn. Hann kom sér þó framúr fyrir eitt. Síðan eru allir búnir að vera í afslöppun, tölvuleikjum og öðru dundi og verður væntanlega engin breyting það sem eftir lifir dags

A presto

Það hefur eitthvað kvef verið að angra okkur undanfarnar vikur svo við höfum mest megnis haldið okkur heima við. Enda nóg að gera í lærdóm hjá okkur öllum. Það er helst Matti sem þarf minnst að læra heima, svo hann dundar sér við að læra ítölsku og vill núna byrja að læra dönsku. Ég var búin að kaupa Talk Now á dönsku fyrir Valda svo Matti getur bara fengið það lánað og ef ég þekki hann rétt, þá verður hann orðinn nokkuð góður í dönsku áður en hann þarf að byrja að læra hana í skólanum. Hann er eins og svampur á tungumál. Og eiginlega bara hvað sem er. Hann var veikur heima alla síðustu viku svo ég kenndi honum að prjóna. Hann var ca. korter að læra það. Núna er hann að prjóna sér Liverpooltrefil og sagði mér að ég þyrfti aldrei aftur að fara í prjónaklúbb með vinkonum mínum því ég hefði hann heima til að prjóna með

Valdimar hefur verið að taka sig á með heimanámið, það kom í ljós að hann var orðinn langt á eftir með allt. Hann átti það svo iðulega til að “gleyma” töskunni í skólanum þegar hann þurfti að skrifa ritgerðir heima eða slíkt. Núna er hann búinn að setja sér daglegt skipulag og hefur síðustu vikur verið að vinna upp ásamt því að halda vikuáætlun hverrar viku. Væntanlega verður hann búinn að vinna allt upp um helgina. D-vítamíngjöfin er að svínvirka á hann, þreytan á undanhaldi og þunglyndið. Einnig fór ég að láta hann taka B6 og magnesíum. Það er víst eitthvað sem virkar vel á einhverfa og dregur úr einhverfueinkennum einhverra hluta vegna. Afrakstur alls þessa heimanáms hjá honum hefur gert það að verkum að ég hef þurft að rifja upp alls kyns vísdóm sem ég var fyrir löngu búin að gleyma, eins og hvað fornöfn skiptast í marga flokka og hverjir það eru eða staðreyndir um heimsstyrjöldina síðari. Maður getur svo brosað að sumu sem þessir unglingar eru að læra, Valdi og Óli hafa t.d. báðir lært um sjálfstæðisbaráttuna og svo Óli um þorskastríðin. Þetta eru atriði sem ég sjálf var að læra í stjórnskipunarrétti í meistaranáminu haustið 2008.

En þessa dagana er ég algjörlega í skattalöggjöfinni. Kúrsinn sem ég er að klára á fimmtudaginn heitir Samrunar og yfirtökur og fjallar að mestu um skattalega meðferð slíkra gerninga og ritgerðin er um eitt ákvæði skattalaga sem spornar gegn notkun skattaparadísa. Ég hlýt að fá vinnu þegar ég lýk námi, Benjamin Franklin sagði réttilega að það væri bara tvennt í lífinu sem maður gæti verið öruggur um, það væri skatturinn og dauðinn. Þannig að það hlýtur alltaf að vera þörf fyrir skattalögfræðinga. Annars eru þetta seinni tíma áhyggjur. Ég ætla að spila golf í fjóra mánuði í sumar og klára svo MA námið á haustönn.

Well, kominn kvöldmatur og svo seinni hálfleikur Unirea-Liverpool framundan.

A presto

Ritgerðin mjakast áfram. Það hægir á mér að velflestar heimildir eru erlendar…á tímabili var mig farið að dreyma OECD. Þessa dagana er ég með ritgerðina í salti nema ég fái einhverjar hugljómanir, þar sem ég er að vinna rannsókn á reglum Evrópuríkja um siðferði í opinberri stjórnssýslu. Það kom mér á óvart hvað mörg ríki virðast hafa einhvers konar löggjöf um siðferði. Og það er frekar fyndið að fyrst núna skuli slíkar reglur vera að líta dagsins ljós á Íslandi.

Jæja, manni er ekki til setunnar boðið.

A presto